Ο Καραγκιόζης ως σκιά που τρυπώνει παντού, ως άνθρωπος του κόσμου που είναι, ως κοσμογυρισμένος καμπούρης, ως πρεσβευτής του πανανθρώπινου γέλιου που ενώνει υποκείμενα και του λιμανιού αλλά και του σαλονιού, δεν μπορούσε παρά να έχει «ταξιδέψει» και ως τη μακρινή Ιαπωνία.
Η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, η χώρα των σαμουράι και των άνιμε, η χώρα των σύγχρονων αυτοκρατοριών γιαπωνέζικων εταιρειών, «δάνεισε» ένα κιμονό στον πρωταγωνιστή του ελληνικού θεάτρου σκιών.
Ο σκοπός ήταν αγαθός. Ποιος άλλος; Ο έρωτας. Ένας νέος, ο Κάρολος, ένας φτωχός νέος προκειμένου να αρραβωνιαστεί την καλή του, αναφέρει πως έχει μια πλούσια θεία στην Ιαπωνία. Σαν πλησιάζει όμως η ώρα του γάμου, ο πεθερός του θέλει να γνωρίσει τη θεία. Τι θα κάνει ο νέος για να μη φανεί αναξιόπιστος στον πατέρα της αγαπημένης του; Ο Χατζηαβάτης προτείνει να παραστήσει ο Καραγκιόζης τη θεία. Κι ο καμπούρης παίρνει θέση. Γίνεται αυτός η θεία από την Ιαπωνία, για να χαρίσει απλόχερα για ακόμα μια φορά το γέλιο.
Η αφορμή για την παράσταση «Η θεία από την Ιαπωνία», που υλοποίησε ο θίασος σκιών «Τα παραμύθια του Καραγκιόζη», ήταν το 2024 ως έτος πολιτισμού και τουρισμού Ελλάδας και Ιαπωνίας.
Αυτό στάθηκε το έναυσμα για να ανεμίζει το λευκό πανί του μπερντέ από την Ξάνθη ως την Ιαπωνία! Να ανεμίσει και να φέρει μαζί του μνήμες από πατρικά ταξίδια ναυτικών στη χώρα των χρυσανθέμων, αναφορές στον Λευκάδιο Χερν, Έλληνα και εθνικό ποιητή της Ιαπωνίας, αλλά και χωρατά πρωτάκουστα που έφεραν πιο κοντά αυτήν τη μακρινή χώρα με τον τρόπο του Καραγκιόζη.
Η παράσταση «Η θεία από την Ιαπωνία» αποτελεί διασκευή κλασικού έργου από τον καραγκιοζοπαίκτη Απόστολο Δομτζίδη. Υλοποιήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2024 ενταγμένη στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων της Πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα για το «2024: Έτος Πολιτισμού & Τουρισμού Ιαπωνίας – Ελλάδας», ενώ είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2023 στο Σουφλί, στο Μουσείο Μετάξης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς και στο πλαίσιο της έκθεσης «Σαν μετάξι».
Όταν έσβησαν τα φώτα του μπερντέ, το ταξίδι κράτησε για λίγο ακόμα.
Οι σκιές έδωσαν τη θέση τους σε κάτι το ίδιο άπιαστο, εφήμερο αλλά εξίσου δυνατό, στον προφορικό λόγο. Η γράφουσα αφηγήθηκε παραδοσιακά γιαπωνέζικα παραμύθια και όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, φορέσαμε «τα ματοτσίνορα του λύκου», γίναμε εμείς «το κορίτσι που αγάπησε το δέντρο».
Πόσο μικρή είναι τελικά η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων, όταν η λαϊκή τέχνη βγαίνει μπροστά, όταν αναδεικνύει την αξία του γέλιου, της ανθρωπιάς, της παραμυθίας.
Έτσι όπως την αναδείκνυαν τα γιαπωνέζικα παραμύθια που βλέπαμε μικροί στην τηλεόραση, με το παιδί πάνω στον δράκο και τη χαρακτηριστική μουσική. Έτσι όπως την αναδεικνύει κάθε φορά ο καμπούρης του ελληνικού θεάτρου σκιών.
Μήπως τελικά όλοι έχουμε μια θεία από την Ιαπωνία;